NEŞE

Gittikçe pek çok şeyin neşesinin kaybolduğunu seziyorum, görüyorum. Mesela ramazanın neşesi girilen pide kuyruklarındaydı, sokağın neşesi kapı önünde oturan annelerde, sokakta koşturan çocuklardaydı. Misafirliğin neşesi birlikte bakılan aile albümlerindeydi, sofranın neşesi çocukların önüne konan ekmek içlerindeydi. Ben hep bu neşenin içindeydim ve neşe kocaman bir buluttu ve ben onun orta yerindeydim hep.. Sonra yıllar geçti o neşe yavaş yavaş küçüldü. Kavgalarla, bozulan düzenlerle, atıpta yerine koyamadığımız şeylerle, silipte yerine yenisini yazamadığımız cümlelerle bozuldu. Neşe eskiden kocaman bir buluttu, şimdi neşe yine bir bulut ama küçük bir bulut ve artık o benim içimde. Onu orada saklamak ve çoğaltmak için gayret  sarf ediyorum belki bir gün birine lazım olur hatırlatırım ona neşeyi diye.. Dünyada o kadar çok şey olup bitiyor ki bizi ne neşelendiriyordu hatırlayalım ve birbirimize ufacık bir neşe verelim ve unutmayın her ne yaşıyorsak yaşayalım bir gün hepsi bitecek, hepsi duracak, nasıl mı? Sizi neşelendiren şeyleri hatırlayıp, yeniden yaparak çoğaltın, büyütün içinizde ki neşe bulutunu. Dokunun yorgun yüreğinize düşünün neydi neşeniz? Bulun ve sarılın ona...